#den(jule)kjensla

– Tale?
– Ja, sa eg.
– Kan du passe hamsteren vår i jula?
– Klart det, sa eg.

Og slik gjekk det til at eg stålsette meg før uvêret Urd, fordi eg skulle ta vare på ein hamster. I fleire dagar førebudde eg meg. Eg lukka vindauga i leilegheita til hamsteren lille julaften, sånn i tilfelle. Eg klappa hamsteren litt før eg dro. Den tygde meg i handa som svar på det. Eg tok inn posten. Fylde på vatn. Skylde ut av kaffikanna. Dobbeltsjekka at buret sto beint.
Då uvêret kom palla eg meg inn i alt regntyget mitt, tusla bort til leilegheita med hamsteren og låste meg inn med hjartet i halsen. Ulte vinden utanfor? Rista huset? Var hamsteren daud av skrekk?

No har det seg slik at Urd var sterk vestavind, og denne leilegheita låg austvendt. Så det var sjølvklart heilt stillt. Regnet pøste ned, men det er vi vane med på Sørlandet, så alt var heilt normalt. Hamsteren var glad for meir vatn og mat, og løp rundt i hjulet sitt medan eg drakk litt kaffi og venta på ei lita pause mellom regnskurane så eg kunne tusle heim att. Då eg skulle gå klappa eg hamsteren litt. Den tygde meg i handa ein gong til. Så gravde den seg ned i sagflisene i buret sitt og somna.

hamster

Det skal meir enn ein julestorm til for å skremme dette dyret.

PS: er det nokon som veit om eg treng stivkrampesprøyte etter å ha blitt tygd av hamster?

Små straumdrag #1

Gniss

Gniss

Gniss gniss gniss

Det seier gniss.

Det gjer det

På den ville måten

Den spanande måten

Den rå måten.

 

Det gnissar seg mot når det skal gnisse seg med

Gnissar seg vidare

Gnissar fram og tilbake

Vil gnisse hol

Vil gnisse

Og gnisse

Og gnisse

Til det ikkje er meir att

Å gnisse på.

Var det den sumaren?

Hei, Internett.

Eg har bytta målform etter gruppepress heimanfrå. Eigentleg bytta eg målform etter ein tentamen på vidaregåande, men eg har vore vinglete i målet sida då. No får eg ikkje lov til det lengre.

Eg har innsedd at eg ikkje er noko bloggetryne. Eg kan skrive, men eg får liksom ikkje til å sette meg ned og skrive i mi eiga, offentlege loggbok. Eg klarar ikkje føre offentleg vevlogg, rett og slett. Det å loggføre meg sjølv er for privat til at eg går til å gjere det på eit offentleg sted. Og ein blogg er ein offentleg stad.

Ei stund prøvde eg å ha ranteblogg. Men det er eg for forsiktig til. Ei stund prøvde eg å lage teaterkritikkar. Men eg er ikkje ofte nok på teater, og ein teaterkritikk er ein tekst som er meta noko analogt som har vore, og er dermed ikkje særleg interessant for andre enn dei som var der. Ei stund prøvde eg på å vere morosam. Men eg er for sint til å vere gjennomgåande morosam, og for intern med meg sjølv til at andre forstår ironien min gjennom tekst.

Og no kjem hausten, tida der eg ideelt sett bør sette meg med eit pledd i fanget og ein kopp te, og hamre laus på tastaturet. Trøkke ut tekst som om verda gjekk under i morgon, og det einaste som kan hjelpe er at eg tømmer hovudet mitt på papir.

Eg tvilar på at det kjem til å skje. Og eg veit kvifor.

Sida eg var lita har eg drive med teater. Ein kunstform som kan oppsummerast slik: Ein person går gjennom eit rom medan ein annan ser på. Eg har alltid gjort ting i ensemble. Det er gjer åleine har eg aldri publisert, for å vere åleine har vore fritid. Ei anna seinskade frå teatret er at eg ikkje veit korleis eg formidlar noko utan å ha eit publikum. Etter å ha studert filologi bør eg kunne lage meg ein implisitt lesar når eg skriv, men det får eg altså ikkje til.

Eg har ikkje noko publikum. Men treng eg eigentleg det? I forordet til The boy who could save the world skriv Lawrence Lessig om at Aaron Schwarz blei frustrert då Lessig tipsa nokon andre om bloggen hans. For det Schwarz skreiv på bloggen sin var han sitt. Bloggen var den private notatboka hans.

Eg likar den tilnærminga. For det er i grunn ingen som les det eg skriv her. Kanskje grav nokon opp noko eg har skrive for lenge sida ein dag, men då er det dei som har dykka i arkivet, ikkje eit stort publikum som har venta på neste livsteikn.

Skrive som om ingen les det. Danse som om ingen ser.

Eg trur eg tar den koppen med te likevel, eg.