#den(jule)kjensla

– Tale?
– Ja, sa eg.
– Kan du passe hamsteren vår i jula?
– Klart det, sa eg.

Og slik gjekk det til at eg stålsette meg før uvêret Urd, fordi eg skulle ta vare på ein hamster. I fleire dagar førebudde eg meg. Eg lukka vindauga i leilegheita til hamsteren lille julaften, sånn i tilfelle. Eg klappa hamsteren litt før eg dro. Den tygde meg i handa som svar på det. Eg tok inn posten. Fylde på vatn. Skylde ut av kaffikanna. Dobbeltsjekka at buret sto beint.
Då uvêret kom palla eg meg inn i alt regntyget mitt, tusla bort til leilegheita med hamsteren og låste meg inn med hjartet i halsen. Ulte vinden utanfor? Rista huset? Var hamsteren daud av skrekk?

No har det seg slik at Urd var sterk vestavind, og denne leilegheita låg austvendt. Så det var sjølvklart heilt stillt. Regnet pøste ned, men det er vi vane med på Sørlandet, så alt var heilt normalt. Hamsteren var glad for meir vatn og mat, og løp rundt i hjulet sitt medan eg drakk litt kaffi og venta på ei lita pause mellom regnskurane så eg kunne tusle heim att. Då eg skulle gå klappa eg hamsteren litt. Den tygde meg i handa ein gong til. Så gravde den seg ned i sagflisene i buret sitt og somna.

hamster

Det skal meir enn ein julestorm til for å skremme dette dyret.

PS: er det nokon som veit om eg treng stivkrampesprøyte etter å ha blitt tygd av hamster?

Små straumdrag #2

Eg begynte å tvile på synestesiane mine.

Her forleden laga eg meg ein kopp peparmyntete. Peparmynte er den friskaste teen eg kan tenke meg. Sterk, sval, kald og ljos blågrøn.

Det var berre det at teen i koppen var brun. Rykande, vassen brun, utan nokon pikant nyanse eller djupleik. Berre brun.

Medan eg sto og stirra ned i koppen slo det meg at konsistensen og fargane på peparmyntesmaken kanskje ikkje er ein synestesi ifrå mitt eiga hovud, men at den er eit resultat av indoktrineringa frå reklame som er har vore utsett for gjennom dei formande åra mine. Eg trur kanskje Wrigley og Extra-tyggisen kan ha planta assosiasjonane til blåfarge i sinnet mitt. Friskt smakar det jo uansett, men kvifor er friskt automatisk blått i hovudet mitt?

Synestesi er ikkje berre ei måte å assosiere på. I litteraturvitskapen brukar vi synestesi som eit fagleg omgrep, som ei slags blanding mellom metafor og språkleg bilete. Når synestesiar blir nytta i tekst får dei venger å fly på, og fleire lærar seg dei same synestesiane. Det er det eg trur kan ha skjedd med meg.

Og det gjer meg litt skuffa. Skuffa over meg sjølv, og skuffa over hovudet mitt. Men mest skuffa over peparmynteteen. Eg får trøyste meg med litt te.

Dei får det jo ikkje til

Budsjettforhandlingane, type statsbusjett. Den tørraste delen av norsk politikk skjer nett no, parallelt med sjakk-VM, crazy presidentbonanza på andre sida av dammen og ein brutal overgrepssak.
Politikarane har brukt dei to siste vekene på å vise at dei ikkje får til å lage budsjett sanan. Eller, å seie at det er politikarane er for raust av meg. Det er fire personar skal bli eininge på vegne av 5 millioner menneske.

Her er det eg skulle ønske skjer i budsjettforhandlingane:

1. Alle partia legg fram sine budsjettforslag.
2. Det blir produserte TL;DR versjonar av alle budsjetta, slik at sjølv småskuleelevar kan klare å forstå.
3. Folket røystar på det budsjettforslaget dei likar best.
4. Politikarane tar omsyn til menneska dei er valde av og vedtar det budsjettet folket røysta fram
5. Profit

Svartkledd

Denne veka har eg gått i svarte klede.

Nei, eg har ikkje blitt gother. Eller hobbysatanist.

Eg har gått med svarte klede for å vise støtte til kvinnene i Polen, som har protestert mot forslaget om å forby abort og gi det ei strafferamme på opptil 5 års fengsel.

I går kveld kom heldigvis meldinga om at den polske regjeringa snur. Men det er ein fattig trøst. Den polske abortlovgivinga er ikkje noko særleg betre enn forslaget. Dei einaste grunnane til å få innvilga ein abort er om ein har hatt sex med nokon i nær familie (ikkje fjernare enn søskenborn) eller ha blitt valdteken. Det vil i praksis seie at abort er forboden.

Den tyske avisa die Zeit har skrive om situasjonen for uønskte svangerskap i Polen, og det er langt ifrå oppløftande lesing. Kort oppsummert er situasjonen så ille at polske kvinner betalar foreiningar over 300 € for å reise til Tyskland og få utført ein abort. Musikaren Zdrada Pałki skriv om den medisinske aborten venninna hennar gjorde heime, med piller som dei hadde kjøpt på nettet. «Eg var redd ho skulle blø i hel» skriv Zdrada, som har skrive ein song om retten til eiga kropp. Ho er ganske kul, så kjøp musikken hennar.

 

 

 

Små straumdrag #1

Gniss

Gniss

Gniss gniss gniss

Det seier gniss.

Det gjer det

På den ville måten

Den spanande måten

Den rå måten.

 

Det gnissar seg mot når det skal gnisse seg med

Gnissar seg vidare

Gnissar fram og tilbake

Vil gnisse hol

Vil gnisse

Og gnisse

Og gnisse

Til det ikkje er meir att

Å gnisse på.

Johann Wolfgang von Goethe

Mannen bak dramaet eg skreiv bacheloroppgåva mi om fyller år i dag! Eller – han ville fylt år om han ikkje hadde vore daud. Og daud har han vore i eit par hundre år.

Egal – uansett. Goethe hat Geburtstag, og då må det feirast.

For eit år sida skreiv eg eit longt dadaistist drama i tre (eller var det fem) aktar om den litterære scena i Weimar rundt 1800. Og det viktigaste i den litterære scena i Weimar rundt 1800 var bromancen mellom Goehte og Schiller. (Viss du vil sjå ein masse germanisthumor og lære littmeir om tysk litteraturhistorie, sjekk ut Schoete.)

I høve dagen offentleggjer eg første scene av mitt storslåtte verk «Oh, Wolfie»

Dei som er med:

Johann Wolfgang von Goethe (Wolfgang)
Friedrich Schiller

Scene 1

Wolfgang og Friedrich sit i graset i ei idyllisk blomstereng

Friedrich

Oh, Wolfgang!

Wolfgang

Oh, Friedrich!

Friedrich

Oh, Wolfgang!

Wolfgang

Oh, Friedrich!

Friedrich

Oh, Wolfgang!

Wolfgang

Oh, Friedrich!

Friedrich

Oh, Wolfgang!

Wolfgang

Oh, Friedrich!

Friedrich

Oh, Wolfgang!

Wolfgang

Oh, Friedrich!

Friedrich

Oh, Wolfgang!

Wolfgang

Oh, Friedrich!

Friedrich

Oh, Wolfgang!

Wolfgang

Oh, Friedrich!

Friedrich

Oh, Wolfgang!

Wolfgang

Oh, Friedrich!

Friedrich

Oh, Wolfgang!

Wolfgang

Oh, Friedrich!

Friedrich

Oh, Wolfgang!

Wolfgang

Oh, Friedrich!

Friedrich

Wolfgang, mir graut’s vor Dir!

Wolfgang

Nee, Friedrich, so geht’s nicht. Der Typ heißt Heinrich!

Friedrich

Aber, Wolfgang, heute (blir avbrutt)

Wolfgang

ER HEIßT HEINRICH!!! Und dann bist du Gretchen!!!

Wolfgang går av scenen for å hente ei kjole.

Scene 2

Og meir serverer eg ikkje i dag. Det kjem ein masse fiktive figurar frå både Goethe og andre sine verk etterkvart. Og lemurar og marekattar. Masse lemurar og marekattar.

Var det den sumaren?

Hei, Internett.

Eg har bytta målform etter gruppepress heimanfrå. Eigentleg bytta eg målform etter ein tentamen på vidaregåande, men eg har vore vinglete i målet sida då. No får eg ikkje lov til det lengre.

Eg har innsedd at eg ikkje er noko bloggetryne. Eg kan skrive, men eg får liksom ikkje til å sette meg ned og skrive i mi eiga, offentlege loggbok. Eg klarar ikkje føre offentleg vevlogg, rett og slett. Det å loggføre meg sjølv er for privat til at eg går til å gjere det på eit offentleg sted. Og ein blogg er ein offentleg stad.

Ei stund prøvde eg å ha ranteblogg. Men det er eg for forsiktig til. Ei stund prøvde eg å lage teaterkritikkar. Men eg er ikkje ofte nok på teater, og ein teaterkritikk er ein tekst som er meta noko analogt som har vore, og er dermed ikkje særleg interessant for andre enn dei som var der. Ei stund prøvde eg på å vere morosam. Men eg er for sint til å vere gjennomgåande morosam, og for intern med meg sjølv til at andre forstår ironien min gjennom tekst.

Og no kjem hausten, tida der eg ideelt sett bør sette meg med eit pledd i fanget og ein kopp te, og hamre laus på tastaturet. Trøkke ut tekst som om verda gjekk under i morgon, og det einaste som kan hjelpe er at eg tømmer hovudet mitt på papir.

Eg tvilar på at det kjem til å skje. Og eg veit kvifor.

Sida eg var lita har eg drive med teater. Ein kunstform som kan oppsummerast slik: Ein person går gjennom eit rom medan ein annan ser på. Eg har alltid gjort ting i ensemble. Det er gjer åleine har eg aldri publisert, for å vere åleine har vore fritid. Ei anna seinskade frå teatret er at eg ikkje veit korleis eg formidlar noko utan å ha eit publikum. Etter å ha studert filologi bør eg kunne lage meg ein implisitt lesar når eg skriv, men det får eg altså ikkje til.

Eg har ikkje noko publikum. Men treng eg eigentleg det? I forordet til The boy who could save the world skriv Lawrence Lessig om at Aaron Schwarz blei frustrert då Lessig tipsa nokon andre om bloggen hans. For det Schwarz skreiv på bloggen sin var han sitt. Bloggen var den private notatboka hans.

Eg likar den tilnærminga. For det er i grunn ingen som les det eg skriv her. Kanskje grav nokon opp noko eg har skrive for lenge sida ein dag, men då er det dei som har dykka i arkivet, ikkje eit stort publikum som har venta på neste livsteikn.

Skrive som om ingen les det. Danse som om ingen ser.

Eg trur eg tar den koppen med te likevel, eg.

Juni

Achtung, rant!

Æsj, altså! Igjen. Det skjedde faenmeg igjen! Et trygt sted, en trygg havn for LHBTAIQ-personer ble angrepet, og rev med seg alt for mange menneskeliv.
KAN VI IKKE BARE FÅ LOV TIL Å VÆRE I FRED!?!?

Grunnen til at det i det hele tatt trengs egne utesteder for LHBTAIQ-mennesker er på grunn av alle fordommene rundt alt som ikke er cis-hetro-normativt. Fordi det samfunnet vårt definerer som normalen er så sykt trang. Det er ikke ok. Nei. Langt fra greit.

I en ideell verden kunne alle frekventert alle steder uten å være utsatt for fare, men så langt har ikke arten vår evolusjonert seg ennå.

Og jeg får lyst til å lage små, regnbuefargede aper som henger rundt i trærne og spiser alles fordommer som de skulle vært frukt. Dessverre ville fordomsfruktene vært så bitre at apene sikkert ikke ville spist dem.

Jeg får lyst til å skrike queerfeministiske saker som disse jentene skriker til patriarkiet

Jeg får lyst til å kaste småstein på de tradisjonelle kjønnsrollene som samfunnet tviholder på.

Men det finnes lyset i tunnelen. I dag leste jeg en artikkel om Kristin Fridtuns bok om kjønn. Der nevnte hen at vi tidligere brukte ordet kjønn om alle slags ting, ikke bare menneskers genitalier. «Alle kjønns kopper» brukte hen som eksempel. Det synes jeg var fint. Så herved adopterer jeg kjønn som et synonym for slags.

Uansett – det var ikke dette jeg trengte å rante om. Jeg er sint, frustrert, lei meg og såret fordi alle kjønns folk ikke klarer å leve i fred og fordragelighet. Mest sint. Og det er frustrerende. Men bra. Når jeg er sint slutter jeg heller ikke å sloss.

Terrormassakren i Orlando bygget opp nye barrikader for LHBTQIA-folket. Vi har besteget dem på nytt, og står øverst på dem med nyplantede prideflagg i alle regnbuens farger. Vi kan snakke om våpenlover, islamisme eller mental helse til vi spyr, men i bunnen av hele denne tragedien ligger et voldelig, morderisk angrep på skeivingene. Her er det snakk om at grunnleggende rettigheter, som retten til en identitet og et navn faktisk ikke er en selvfølge, og ikke respekteres for alt for mange skeivinger på denne planeten. Og det er ikke greit.

Takk for meg

 

 

 

Forresten, jeg og en venn drodler med idéen om å lage en queer space i sørlandshovedstaden. Har du noe å bidra meg? Ping meg i kommentarfeltet.

En trygg havn

Immi.

Husk det.

Det er ikke navnet på en katt eller en gammel tante.

IMMI er forkortelsen for International Modern Media Institute, en islandsk organisasjon som arbeider for pressefrihet, informasjonsfrihet, retten til privatliv, vern av varslere, vel egentlig det meste du kan finne igjen i manifester og partiprogrammer hos de fleste piratpartier verden over. Men IMMI er ikke et parti, det er en organisasjon som fokuserer mer på å lage verdens beste lover (bokstavelig talt) enn å lage verdens beste politikk. IMMI har gjort fantastisk mye godt juridisk arbeid, men nå trenger de hjelp. Sånn hjelp som du kan gi dem fra hjemme i sofaen. IMMI trenger donasjoner, og de har gjort det utrolig enkelt for deg å bidra: De har en kampanje gående på Indiegogo.

Målet med kampanjen er å få gjort Island til en trygg havn for journalister og varslere, slik at de kan få gjort jobben sin uten å bli truet med represalier, på livet, eller i verste fall drept. I fjor ble 72 journalister drept, elleve flere enn i 2014. Varsleren Edward Snowden risikerer fremdeles å bli arrestert av amerikanske myndigheter om har reiser fra Russland. Han får ikke en gang dra til Norge for å motta prisene han har blitt tildelt de siste årene. Dette jobber IMMI for å gjøre noe med. Bli med på laget du også:

Jeg donerte 30 dollar, og jeg lever på 9378,- i måneden.
Du klarer donere mer enn meg.